Ο Παναγιώτης Φαφούτης γεννήθηκε στην Πάτρα και σπούδασε νομικά και σκηνοθεσία στην Αθήνα. Έχει σκηνοθετήσει 5 ταινίες μικρού μήκους, όπως και επεισόδια για σειρές, ντοκιμαντέρ, ενημερωτικές εκπομπές και διαφημιστικά για την τηλεόραση. Οι μικρού μήκους ταινίες του έχουν βραβευτεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Η Κληρονόμος», σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Ελλάδα, ενώ ο «Παράδεισος» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του.

Μιλήστε μας για τον «Παράδεισο».

Είναι η προσπάθεια 4 ζευγαριών να σώσουν τη σχέση τους, μέσα στο χάος και το πάρτι του πατρινού καρναβαλιού. Ένα Σαββατοκύριακο, μέσα στα χρώματα, τα εκτυφλωτικά φώτα και τα φανταχτερά άρματα, όπου οχτώ άνθρωποι αναζητούν τον δικό τους παράδεισο.

Η Μαριάννα (Νατάσσα Ζάγκα) γυρίζει στην Πάτρα από το Λονδίνο, αποφασισμένη να ζήσει για πάντα με τον Μιχάλη (Μιχάλης Φωτόπουλος). Ο Νίκος (Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης) προσπαθεί να εκδηλώσει τον κρυφό πόθο του για το αφεντικό του, Σωκράτη (Χρήστος Λούλης), τρέμοντας την ενδεχόμενη απόρριψη. Η Ευγενία (Μαρία Σκουλά) φοβάται να αντιμετωπίσει την κριτική της κόρης της για τη σχέση της με τον -κατά πολύ νεότερό της- Αντώνη (Αντρέας Κωνσταντίνου) και ο Ηλίας (Ερρίκος Λίτσης) επιχειρεί με κάθε τρόπο την επανασύνδεση με την πρώην γυναίκα του, Βίκυ (Όλια Λαζαρίδου).

Σκηνή από την ταινία «Παράδεισος» του σκηνοθέτη Παναγιώτη Φαφούτη

Όλοι μαζί βουτάνε χωρίς ανάσα στην «κολασμένη» ατμόσφαιρα της αποκριάς. Χάνονται στους ήχους της τέκνο και της σάμπα και, περιτριγυρισμένοι από εξωτικά πουλιά, χρυσές στολές και γκλίτερ περούκες, θα διεκδικήσουν τον συναισθηματικό τους παράδεισο. Ο έρωτας και τα ερωτηματικά για το μεγάλο στοίχημα της συντροφικότητας αποτελούν τη βάση, πάνω στην οποία στήνεται ένα δυνατό πάρτι χαρακτήρων, με τη μουσική του G.Pal να κυριαρχεί και να καθοδηγεί τα συναισθήματά τους. Όπως κάνουν κάθε χρόνο, οι ήρωες της ταινίας φοράνε τις αποκριάτικες μάσκες τους. Πίσω από αυτές μπορούν επιτέλους να είναι αληθινοί και να δοκιμάσουν τις αντοχές τους έως τα όρια του παραδείσου ή… της κόλασης.

Ό,τι συμβαίνει στον «Παράδεισο», με κάποιο τρόπο σχετίζεται άμεσα με τη ζωή μου. Οι έρωτές μου, το καρναβάλι της πόλης μου, οι φίλοι μου, η μουσική μου.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης αυτής της ταινίας;

Όλες οι ταινίες ξεκινούν από τις προσωπικές ανάγκες αυτών που τις γράφουν. Συγκεκριμένα, ήθελα να εξερευνήσω αν μπορεί να υπάρξει μια φόρμουλα, ώστε οι σχέσεις να κρατάνε για πάντα.

Ποια είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση στον έρωτα;

Είναι το στερεότυπο ότι θα κρατήσει για πάντα. Αλλά ο έρωτας τρέφεται από τις ψευδαισθήσεις του και τις νομιμοποιεί.

Πόσο καθοριστικό ρόλο παίζουν οι απαγορευτικές συμβάσεις της κοινωνικής ζωής, στην ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων;

Εξαρτάται από την προσωπικότητα του καθενός. Αναμφισβήτητα, υπάρχει περισσότερη γνώση και μεγαλύτερη ανοχή σήμερα, αλλά χρειάζεται κι άλλο. Γινόμαστε όλο και πιο κλειστοφοβικοί κι αυτό μας κάνει λιγότερο συνεργάσιμους και ανοιχτούς.

Θεωρείτε ότι ο ελληνικός κινηματογράφος παρουσιάζει άνθιση τα τελευταία χρόνια;

Μόνο στην Ελλάδα δεν το έχουμε καταλάβει αυτό. Είναι σε συνεχή άνθιση!

Πόσο ικανοποιητικό είναι το επίπεδο των σκηνοθετικών σπουδών στη χώρα μας;

Αν και δεν είμαι ο πιο κατάλληλος για να μιλήσω, μέτριο, γιατί δεν διαφέρει από το επίπεδο των περισσοτέρων σπουδών στη χώρα μας, καθώς δεν υπάρχουν ούτε χρήματα, ούτε σχεδιασμός σε ό,τι αφορά στην παιδεία γενικότερα.

Ποιον σκηνοθέτη θεωρείτε κορυφαίο και για ποιους λόγους;

Τον Γιώργο Λάνθιμο, γιατί κατακτά τον κόσμο κάνοντας το σινεμά που ονειρεύεται.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία;

Δεν έχω μία. Κάθε φορά ενθουσιάζομαι με μια καινούρια. Φέτος, με το «Ένας χωρισμός» του Α. Φαραντί.

Πιστεύετε στον παράδεισο και την κόλαση;

Βέβαια. Ο παράδεισος έχει πιλάφια και ουρί και η κόλαση καζάνια που βράζουν!!! Κι αν μεταφράσουμε τον παράδεισο, ως την προσπάθεια για ευτυχία και την κόλαση, ως αδράνεια, ακόμα καλύτερα.

Συντελεστές ταινίας: σενάριο-σκηνοθεσία: Παναγιώτης Φαφούτης, παραγωγός: Μαρία Δρανδάκη, διεύθυνση φωτογραφίας: Γιώργος Παπανδρικόπουλος, μοντάζ: Πάνος Βουτσαράς, μουσική: Γιώργος Παλλήκαρης aka G.Pal, σκηνικά: Πηνελόπη Βαλτή, κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη, ήχος: Δημήτρης Κανελλόπουλος, Άρης Λουζιώτης, Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος, Πάνος Βουτσαράς, Κώστας Βαρυμποπιώτης, μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου, executive producer: Κωνσταντίνος Μωριάτης. Πρωταγωνιστούν: Νατάσσα Ζάγκα, Μιχάλης Φωτόπουλος, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Χρήστος Λούλης, Όλια Λαζαρίδου, Ερρίκος Λίτσης, Μαρία Σκουλά, Aντρέας Κωνσταντίνου, Λίλα Μπακλέση, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Θανάσης Βλαβιανός, Λίζα Νεοχωρίτη, Μιλτιάδης Νίκας.

ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΚΟΥΛΟΥΒΑΡΗΣ

naftemporiki.gr

«Τέσσερα ζευγάρια αναζητούν την αγάπη και προσπαθούν να σώσουν ή να δημιουργήσουν μια σχέση με φόντο το πατρινό καρναβάλι». Με αυτό τον τρόπο περιγράφει ο Παναγιώτης Φαφούτης τον «Παράδεισο», τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, μετά την επιτυχημένη εμπορικά κωμωδία «Η κληρονόμος». Πατρινός στην καταγωγή, βραβευμένος ως μικρομηκάς και δημιουργός με θητεία στην τηλεόραση, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος μάς ξεναγεί στον δικό του «Παράδεισο» – τίτλος που προέρχεται από ένα άρμα της καρναβαλικής παρέλασης.

Πόσο δυσκολευτήκατε να γυρίσετε την ταινία εν μέσω καρναβαλιού;

Πολύ. Είχα πάει μια χρονιά πριν για να κάνω δοκιμαστικά και να δω πώς είναι η παρέλαση και η ροή. Ολα πήγαν στράφι βέβαια, γιατί τη χρονιά που κάναμε τα γυρίσματα έβρεξε και έτσι όλα έγιναν τελείως διαφορετικά, χωρίς καμία ίδιου τύπου οργάνωση. Γενικότερα είχα άγνοια κινδύνων νομίζοντας ότι «το ήξερα το καρναβάλι».

Πώς δουλέψατε πάνω στο σάουντρακ;

Εβαλα τη μουσική που μου αρέσει, τη μουσική με την οποία μεγάλωσα και ακόμα ακούω, παρότι έφτασα τα 40. Νομίζω, αυτή η επαναληπτικότητα της techno μουσικής που έχει μια σκληράδα έχει ενδιαφέρον να ταιριάξει σαν σάουντρακ σε ανθρώπους που ψάχνουν να αγαπήσουν. Δεν τρελαίνομαι με τις αποκριάτικες μουσικές. Ηθελα να κάνω μια ταινία που αρέσει σ’ εμένα και ήθελα να δείξω το καρναβάλι όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι και όχι όπως είναι στις παρελάσεις της ΕΡΤ.

Αναφέρατε την ΕΡΤ. Πώς σχολιάζετε το γεγονός πως το κρατικό κανάλι προέβαλε πριν από κάποιες μέρες 25 λεπτά της ταινίας σας πριν βγει στις αίθουσες;

Εγινε από λάθος. Δεν υπήρχε καμία πρόθεση. Αλλά με έβαλε σε έναν προβληματισμό για το τι είναι τα πνευματικά δικαιώματα, πώς προστατεύονται ή, αν αποτιμώνται, σε τι αποτιμώνται. Πιο πολύ με έκανε να αντιληφθώ κάποια θέματα στα οποία καλώς ή κακώς δεν έδινα ποτέ σημασία. Ολοι προκειμένου να κάνουμε την ταινία μας, υπογράφουμε συμφωνητικά τα οποία δεν τα διαβάζουμε. Μεγαλώνοντας, καταλαβαίνεις ότι οι ταινίες σε ακολουθούν και ότι μπορεί να είναι η περιουσία σου, πνευματικά και υλικά.

Πόσο σας βοήθησε η εμπορική επιτυχία της «Κληρονόμου» να περάσετε σε μια πιο προσωπική ταινία;

Με βοήθησε με την έννοια ότι απέκτησα μια σχετική εμπειρία. Τα πρώτα μου άγουρα λάθη τα έκανα στην «Κληρονόμο», η οποία αποδείχτηκε σχολείο ζωής. Με βοήθησε να βρω κάποιους χορηγούς, τοπικούς επιχειρηματίες, για τους οποίους δεν ήμουν τελείως άγνωστος. Μέχρι εκεί όμως. Δεν χτυπούσε το τηλέφωνο επειδή έκανα την «Κληρονόμο». Ενα κίνητρο, ανάμεσα στα άλλα, για να τη σκηνοθετήσω ήταν το ότι σκέφτηκα πως «εγώ μπορώ να κάνω καλά αυτό που ενδεχομένως σνομπάρω». Κατάλαβα ότι δεν αρκεί μόνο να σνομπάρω το εμπορικό σινεμά. Είπα στον εαυτό μου: «κάν’ το για να το κάνεις καλύτερα».

Σε μια περίοδο κρίσης όπως αυτή που βιώνει η Ελλάδα, τι θα λέγατε στους θεατές για να διαλέξουν τον «Παράδεισο» στο σινεμά αντί ενός μπλοκμπάστερ;

Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι ο κόσμος πάει σινεμά «στο σίγουρο». Πάει να δει μια ταινία με έναν μεγάλο σταρ, για παράδειγμα. Θα έλεγα σε έναν θεατή να πάει να δει την ταινία μου γιατί έχει έναν δικό της κόσμο που δεν τον βλέπει συχνά. Συνδυάζει την ελαφράδα με κάτι μελαγχολικό. Κι αν δεν του αρέσει, ας τη συζητήσουμε αφού τη δει. Τις ελληνικές ταινίες, τις κρίνουν όλοι πιο αυστηρά. Το λάθος που θα κάνει ο δικός σου άνθρωπος θα το κράξεις πολύ περισσότερο απ’ ό,τι κάποιος παραέξω. Είναι κρίμα, αλλά έτσι είναι. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προωθούμε τις ταινίες μας με τον καλύτερο τρόπο.

Στη δική σας περίπτωση βοηθάει και το καρναβάλι που ξεκίνησε στην Πάτρα;

Η Πάτρα είναι μια επαρχιακή πόλη, δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό. Πολύ θα ήθελε να είναι το κέντρο της διασκέδασης, αλλά είναι ένας μικρόκοσμος. Κι εμείς που ασχολούμαστε με το σινεμά έχουμε τον μικρόκοσμό μας. Ρωτάς παραέξω κάποιον και δεν έχει ιδέα ποιος είναι ο Γιώργος Λάνθιμος.

Με σημείο αναφοράς τον οσκαρικό «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου, οι ελληνικές ταινίες συνεχίζουν να ταξιδεύουν στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου. Συμφωνείτε με τον όρο «νέο ρεύμα του ελληνικού σινεμά»;

Ακόμα δεν υπάρχουν ταινίες με κοινή θεματική για να μιλάμε για κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι αυτό θα γίνει από εδώ και πέρα, που θα υπάρξουν πολλές ταινίες που θα έχουν γίνει υπό την επήρεια της κρίσης. Αυτό το οποίο μπορώ να χαρακτηρίσω ως νέο ρεύμα είναι οι νέοι ακομπλεξάριστοι σκηνοθέτες που μπορούν να μοιραστούν και να συνδιαλλαγούν και δεν είναι ο καθένας στο καβούκι του και στα κεκτημένα του.

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο αυτή την εποχή;

Θα ήθελα πολύ να κάνω μια ταινία. Οχι επειδή τώρα έμαθα, αλλά επειδή αναζητώ να κάνω μια ταινία που θα «έσκαγε» από κάτι. Είμαι στη φάση που ψάχνω να δω «αν σκάω».

Τέσσερα ζευγάρια

Ο «Παράδεισος» του Παναγιώτη Φαφούτη, που συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ακολουθεί τέσσερα ζευγάρια στη διάρκεια του τελευταίου Σαββατοκύριακου του πατρινού καρναβαλιού. Τη φοιτήτρια Μαριάννα, που γυρίζει για λίγο από το Λονδίνο στην Πάτρα για να εισπράξει αδιαφορία από το αγόρι της, τον Νίκο, σεφ στο εστιατόριο του Σωκράτη, τον οποίο γουστάρει, την Ευγενία, που φοβάται να αντιμετωπίσει την κόρη της έχοντας σχέση με τον νεότερό της Αντώνη, και τον Ηλία, που επιχειρεί να επανασυνδεθεί με τη σύζυγό του. Πρωταγωνιστούν οι Χρήστος Λούλης, Ερρίκος Λίτσης, Ολια Λαζαρίδου, Μαρία Σκουλά, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Νατάσα Ζάγκα, Αντρέας Κωνσταντίνου και Μιχάλης Φωτόπουλος.

• Στα σινεμά Η ταινία του Παναγιώτη Φαφούτη «Παράδεισος» προβάλλεται ήδη στις αίθουσες

ΑΝΤΑ ΔΑΛΙΑΚΑ
adaliaka@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22800&subid=2&pubid=63608093

Πόσο εύκολο είναι να κάνεις μια τόσο προσωπική ταινία; Και τελικά πόσο προσωπική ταινία είναι ο «Παράδεισος»; Είναι πιο εύκολο να κάνεις ταινίες για πράγματα που ξέρεις, για θέματα που σε αφορούν, αν έχεις αποφασίσει να εκτεθείς, προκειμένου να υπάρξει σωτηρία. Αν ο «Παράδεισος» είναι προσωπική ταινία; Το σενάριο είναι αυτό που με καίει, πρωταγωνιστούν οι φίλοι μου, οι ηθοποιοί που θαυμάζω και η «μούσα μου» Μαρία Σκουλά, εμφανίζονται σχεδόν όλοι οι «δικοί» μου, στα μέρη που μεγάλωσα και συχνάζω, μου έδωσαν στολές και πράγματα από τα σπίτια τους, βοήθησαν οι Πατρινοί επιχειρηματίες και θεσμικοί οικονομικά, οι συνεργάτες είναι οι ίδιοι από την πρώτη μου μικρού μήκους, η παραγωγός μου με «φροντίζει» από το 2006, η προώθηση είναι σχεδόν χειροποίητη, γι’ αυτό και ανεκτίμητη. Ε, ναι, ο «Παράδεισος» είναι πολύ προσωπική ταινία, πιο προσωπική… «πεθαίνεις»!

Πώς είναι να κοιτάς κάτι που ξέρεις τόσο καλά, την Πάτρα, το καρναβάλι, τους φίλους σου, από μια διαφορετική οπτική γωνία; Και πόσο εύκολο; Στην αρχή είναι δύσκολο να βρεις τι είναι αυτό που μπορείς να χρησιμοποιήσεις, χωρίς να υπερβείς την προσωπική σφαίρα του άλλου, αλλά γίνεται πιο εύκολο αφού περιέχει στοιχεία μυθοπλασίας. Το υλικό που παίρνεις από τους γύρω σου πρέπει να το αντιμετωπίζεις με σεβασμό και ειλικρίνεια. Έχω χρησιμοποιήσει υλικό από πράγματα που έχουν συμβεί σε μένα, από ιστορίες που μου έχουν διηγηθεί φίλοι, από την ιστορία των γονιών μου, από προσωπικά στοιχεία των ηθοποιών που εμπλέκονται.

Και η πρακτική πλευρά του γυρίσματος; Το να γυρίζεις στη διάρκεια του καρναβαλιού με ένα μεγάλο καστ; Ήταν σαν ένα πάρτι ή σαν μια τρέλα; Και το γεγονός ότι ήταν η πόλη σου; Το γύρισμα στο καρναβάλι έγινε σε πραγματικό χρόνο παρέλασης, υπό βροχή και μόνο με «άγνοια κινδύνου» αντιμετωπίστηκε. Το γύρισμα επίσης ήταν «εντός έδρας», άρα «είχαμε τον κόσμο με το μέρος μας» και, ναι, ήταν πάρτι: στα γυρίσματα η μουσική έπαιζε ασταμάτητα, χορεύαμε και «γυρίζαμε», «γυρίζαμε» και χορεύαμε.

Υπάρχει κάποια παραβολή εδώ ανάμεσα στο καρναβάλι, τις μάσκες, τη μεταμφίεση και τις σχέσεις; Ανάλυσε! Μεταμφιέζομαι, γίνομαι άλλος, έτσι μπορώ να πω και να κάνω αυτά που δεν τολμάει ο εαυτός μου. Το καρναβάλι, πέρα από την πολυκοσμία και το κιτς και το χαβαλέ, για αυτούς που θέλουν να το ζήσουν είναι απελευθερωτικό, επομένως βοηθάει τους ανθρώπους να εκδηλωθούν και τις σχέσεις να αναπτυχθούν. Ξέρεις πόσες προτάσεις γάμου γίνονται το τριήμερο της αποκριάς στην Πάτρα; (άλλο αν μετά το ξεχνάνε…)

Γιώργος Κρασσακόπουλος

Athens Voice

Κάντε κλικ για να δείτε το βίντεο

Ο Χρήστος Λούλης, o Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, η Νατάσα Ζάγκα και ο Μιχάλης Φωτόπουλος, αποτελούν δύο από τα «ζευγάρια» στην ταινία του Παναγιώτη Φαφούτη. Mας συστήνονται χωρίς μάσκες η αποκριάτικες στολές!

Τι χρειάζεται μία σχέση για να πετύχει; Και γιατί μερικές φορές νιώθουμε πιο ελεύθεροι να ομολογήσουμε πράγματα που δεν θα παραδεχόμασταν ποτέ απλώς φορώντας μία μάσκα; Ο “Παράδεισος” βουτάει στον πολύχρωμο κόσμο του πατρινού καρναβαλιού και εκμεταλλεύεται την ξέφρενη ατμόσφαιρα της στιγμιαίας απελευθέρωσης για να αφηγηθεί τέσσερις ιστορίες καθημερινού έρωτα και τρέλας.

Για μία ταινία που εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης γιορτής μεταμφίεσης, ο “Παράδεισος” είναι απροσδόκητα ευθύς και έντιμος: χωρίς τσαλίμια και αποπροσανατολιστικά πέπλα, αγκαλιάζει με στοργή τα τέσσερα ζευγάρια των ηρώων του, ακολουθώντας τους στην αναζήτηση του προσωπικού τους παραδείσου. Νεότεροι και μεγαλύτεροι, αποφασισμένοι και μπερδεμένοι, στρέιτ και γκέι, όλοι φαίνεται πως έχουν μερίδιο ευτυχίας στο αγαπησιάρικο σύμπαν του “Παραδείσου”.

Εκεί, η Μαριάννα (Νατάσσα Ζάγκα) επιστρέφει από τις σπουδές της στο εξωτερικό, σίγουρη για τον έρωτά της προς τον Μιχάλη (Μιχάλης Φωτόπουλος). Η Ευγενία (Μαρία Σκουλά) φοβάται να αποκαλύψει στην έφηβη κόρη της ότι είναι ερωτευμένη με τον πολύ νεότερό της Αντώνη (Αντρέας Κωνσταντίνου). Ο Νίκος (Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης) αποφασίζει να αποκαλύψει στο αφεντικό του Σωκράτη (Χρήστος Λούλης) τα ρομαντικά αισθήματα που τρέφει γι’αυτόν. Και ο Ηλίας (Ερρίκος Λίτσης) επιχειρεί με κάθε τρόπο την επανασύνδεση με την πρώην γυναίκα του Βίκυ (Όλια Λαζαρίδου).

Ο Πατρινός Παναγιώτης Φαφούτης επιστρέφει πίσω από την κάμερα με μία υπόθεση πολύ προσωπική (μετά την πιο εμπορική “Κληρονόμο”): Φανερώνοντας την οικειότητά του για το μέρος και τις καταστάσεις που κινηματογραφεί, στήνει με ευφυΐα το συναισθηματικό ρόλερ-κόστερ των ηρώων του σε παράλληλη αντιδιαστολή με τις ετοιμασίες και εορτασίες του καρναβαλιού.

“Παράδεισος” είναι το όνομα του γκρουπ στο οποίο εμφανίζονται οι πρωταγωνιστές και -πολύ ταιριαστά- αυτόν τον τόπο αναζητούν κι εκείνοι μέσα στην τρέλα μιας πόλης που μοιάζει να έχει μεταφερθεί σε μία άλλη διάσταση, γεμάτη upbeat μουσική και χαρούμενα τριπάκια. Το πολυπληθές καστ, με τους πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς (για τους οποίους πρέπει να ευχαριστούμε το κοφτερό μάτι του Φαφούτη που τους ανέδειξε) να διεκδικούν ίσο μερίδιο στο spotlight με τους βετεράνους, βάζει ψηλά τον πήχη για ερμηνείες ensemble και παρασύρει τον θεατή στα -τόσο γνώριμα- μπερδέματά του.

Κι αν η σύνοψη των ιστοριών θυμίζει την κλασική, σπονδυλωτή ρομαντική κομεντί, ο “Παράδεισος” αποδεικνύεται πολύ πιο φιλόδοξος από το μέσο chick flick. Όχι ότι είναι εύκολη υπόθεση να αναμίξεις μεταξύ τους τέσσερις διαφορετικές ιστορίες, δίνοντας ενιαίο ρυθμό και εσωτερική ενότητα, πόσω μάλλον όταν το τέμπο που επιβάλλει το φόντο της ιστορίας σου είναι μπιτάτο και διαρκώς κλιμακούμενο προς την πολυπόθητη κορύφωση.

Η τελευταία έρχεται μεγαλειώδης και οργασμική – αλλά δεν συνοδεύεται από τον αντίστοιχο επίλογο: κάποιες από τις ιστορίες τελειώνουν περισσότερες από μία φορές, ξεφουσκώνοντας τον τόσο προσεκτικά χτισμένο ενθουσιασμό, και ίσως λίγο πιο συμβατικά απ’ ότι μας είχε υποσχεθεί το φιλμ ως εκείνη τη στιγμή. Η αλήθεια βέβαια είναι πως το “κατέβασμα” από κάθε είδους τριπάκι είναι πάντα πιο βίαιο και αληθινό απ’ ότι θα θέλαμε – και από αυτή την άποψη η συνέπεια του Φαφούτη είναι αξιοθαύμαστη.

Δεν μπορούμε εξάλλου να σταθούμε στις τυχόν αδυναμίες όταν το εξαίσιο φινάλε της ιστορίας ανάμεσα στη Λαζαρίδου και τον Λίτση είναι τόσο γλυκά κινηματογραφικό: ένα ντουέτο τραγουδισμένο α καπέλα, μια δήλωση αγάπης και ένα αινιγματικό χαμόγελο που μένει μετέωρο – αυτό δεν είναι το σινεμά;

Φαίδρα Βόκαλη

e-go.gr

Πολύ απλά… Με πήρε μια μέρα ο Παναγιώτης (Φαφούτης, ο σκηνοθέτης) τηλέφωνο.

• Ποια αισθήματα βρίσκονται στο κέντρο της σχέσης των δύο ανδρών (του δικού σας χαρακτήρα και του Κ.Αβαρικιώτη) στην ταινία;

Αυτά που δεν επηρεάζονται εύκολα. Η αλληλοεκτίμηση, η αγνή αγάπη.

• Στην ταινία παρακολουθούμε τις ιστορίες μιας ομάδας προσώπων στο καρναβάλι της Πάτρας. Εσείς έχετε πάει ποτέ στις εκδηλώσεις του;

Δυστυχώς, δεν έχω πάει ποτέ στο καρναβάλι. Νομίζω, όμως, ότι θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δω μια ολόκληρη πόλη να γλεντάει…

• Στο τέλος της δικής σας ιστορίας στον «Παράδεισο» αφήνεται να εννοηθεί μια συγχώρεση. Συγχωρείτε εύκολα; Θυμώνετε εύκολα;

Θυμώνω εύκολα, πράγματι. Πάντα θύμωνα εύκολα. Ευτυχώς το ίδιο εύκολα συγχωρώ. Γιατί συνεχώς θυμάμαι ότι αν εγώ μπορώ να κάνω μεγάλα λάθη χωρίς να έχω κακή πρόθεση, τότε μπορούν όλοι…

• Παρακολουθείτε ελληνικό σινεμά; Ποια ταινία «ζηλέψατε» και σκεφτήκατε ότι σε αυτήν θα θέλατε να είχατε συμμετάσχει;

Παρακολουθώ όσο μπορώ να έχω χρόνο για να πάω στο σινεμά. Εκτός από τον Παράδεισο που λάτρεψα πραγματικά, ζήλεψα πολύ που δεν έπαιζα στον Κυνόδοντα. Ελπίζω να παίξω στον… «τραπεζίτη», την επόμενη παγκόσμια επιτυχία… (χαμογελά)

• Στην περίπτωση του «Περικλή», η χώρα ξαναγεννιέται από τις στάχτες της. Στην Ελλάδα του σήμερα πόσο είναι εφικτό κάτι τέτοιο; Υπάρχει απάντηση στην κρίση;

Η μόνη σίγουρη απάντηση στην κρίση που περνάμε, αλλά και σε κάθε κρίση από καταβολής κόσμου, είναι ο χρόνος. Και αυτό γιατί ευτυχώς οι νέες γενιές δεν πολυενδιαφέρονται για τις παλιές γενιές και τις αγκυλώσεις τους… Αφήστε τα παιδιά να μεγαλώσουν ελεύθερα, μην τους κάνετε γενίτσαρους της ανεπάρκειάς σας και των κόμπλεξ σας!

• Υπάρχουν σήμερα ηγεμόνες σαν τον Περικλή;

Πάντως άνθρωποι σαν τον Περικλή υπάρχουν. Δηλαδή εγκρατείς, αισιόδοξοι, με πίστη στις ικανότητές τους και επίγνωση της αξίας τους. Κι αν δεν υπάρχουν τέτοιοι ηγεμόνες, δεν πειράζει. Δεν τους χρειαζόμαστε, αρκεί οι άνθρωποι που μόλις περιέγραψα να βγουν έξω, στην Ιστορία. Τότε θα εμφανιστούν και τέτοιοι ηγεμόνες.

• Φέτος το μότο του Εθνικού Θεάτρου είναι: «Τι είναι η πατρίδα μας». Για σας, τι είναι η πατρίδα μας;

Σίγουρα όχι τα βουνά κι οι κάμποι… Η πατρίδα μας δεν μπορεί να περιορίζεται στη γεωγραφία, ούτε στο φολκλόρ της πίστης μας. Έλληνες υπήρχαν και υπάρχουν σε όλη την οικουμένη και προ Χριστού. Και όλη η οικουμένη είναι διαποτισμένη με τα αγαθά του ελληνικού πολιτισμού που κι αυτός με τη σειρά του δεν δημιουργήθηκε από το γονίδιό μας, αλλά επειδή οι Έλληνες πάντα ήμασταν εξερευνητές. Αν ξαναγίνουμε εξερευνητές, Αργοναύτες, τότε θα ξαναβρούμε την πατρίδα μας, που είναι η οικουμένη.

• Πρόσφατα γίνατε πατέρας. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που ζούμε, ποια γνώση θα θέλατε να μεταδώσετε στο παιδί σας;

Αυτό ακριβώς θα ήθελα να μπορούσα να του μεταδώσω. Τη δίψα για εξερεύνηση.

• Δίνετε την αίσθηση ότι δεν εφησυχάζετε ποτέ όσον αφορά την τέχνη σας. Τι είναι αυτό που «ψάχνετε» με κάθε νέα ερμηνεία; Το βρίσκετε;

Προσπαθώ να εξελιχθώ, δηλαδή να μπορώ να κάνω κάθε φορά όσο το δυνατόν λιγότερα με το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ακούγεται σαν τεμπελιά αλλά είναι το ακριβώς αντίθετο. Ενός είδους δρόμος προς τη φώτιση. Ακούγεται «ψωνίστικο», αλλά είναι ό,τι αξίζει πιο πολύ.

• Ποιο όνειρό σας επιστρέφει πιο επίμονα;

Το Imagine του John Lenon.

* Η ταινία «Παράδεισος» θα προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες από 26 Ιανουαρίου. Ο «Περικλής» ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο. Ο Χρήστος Λούλης θα συμμετάσχει και στην παράσταση του Εθνικού «Τρωίλος και Χρυσηίδα».

Αγγελική Στελλάκη
in.gr

Φτιαγμένο αποκλειστικά για τον «Παράδεισο» του Παναγιώτη Φαφούτη, το άρμα με θέμα – τι άλλο; – τον Παράδεισο που συμμετέχει στην παρέλαση της ταινίας υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της παραγωγής. Ευτυχώς γι’ αυτούς, η Πηνελόπη Βαλτή, ζωγράφος, βραβευμένη κινηματογραφική σκηνογράφος («Ιστορία 52» του Αλέξη Αλεξίου, «Στρέλλα» του Πάνου Χ. Κούτρα, «Casus Belli» του Γιώργου Ζώη, ανάμεσα σε άλλα) και μόνιμη συνεργάτης του Παναγιώτη Φαφούτη, λάτρευε από μικρή τις απόκριες. Παρακάτω μας εξηγεί τις προκλήσεις που κλήθηκε να φέρει εις πέρας και πόσο εύκολο ήταν να τοποθετήσει ένα dj booth ανάμεσα στον Αδάμ και την Εύα…

Τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε στο σενάριο του «Παράδεισου» και αποφάσισες να συνεργαστείς με τον Παναγιώτη Φαφούτη;

Το καρναβάλι της Πάτρας, μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η ταινία, είναι μια έκρρυθμη, διονυσιακή κατάσταση στην οποία συμμετέχει μια ολοκληρη πολη και αυτό από μονο του είναι πολύ γοητευτικο. Αυτή η έντονη ατμόσφαιρα χρωμάτων, μουσικής, χορού και ξεφαντώματος γενικά κρατάει μέρες, επιδρά στις συμπεριφορές όσων συμμετέχουν (ή όχι) σε αυτό, καταλύει τα ψέμματα και τις μικροσυμβάσεις και επισπεύδει την αποκάλυψη της ουσίας του κάθε χαρακτήρα. Αριστη αφορμή δηλαδή για έναν σκηνοθέτη σαν τον Παναγιώτη Φαφούτη, μάστερ των λεπτών ψυχολογικών αποχρώσεων στις ανθρώπινες ιστορίες και γνήσιο τέκνο του πατρινού καρναβαλιού. Βέβαια, εδώ να προσθέσω ότι με τον Φαφούτη θα συνεργαζόμουν με χαρά έτσι κι αλλιώς. Εχουμε συνεργαστεί και στο παρελθόν στα μικρού μήκους του «Ο Γκόγκος» και «Red Sky» και τον εκτιμώ αφάνταστα και σαν καλλιτέχνη και σαν συνεργάτη.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισες κατά τη δημιουργία του «Παραδείσου»;

H βασική πρόκληση ήταν τα γυρίσματα μέσα στο καρναβάλι, που δεν χρειάζεται να το αναπτύξω. Συγκλονιστικό και εφιαλτικό συγχρόνως. Αλλη μεγάλη πρόκληση ήταν η συνεργασία μου με το καρναβαλικό εργαστήρι της Πάτρας για την κατασκευή του άρματος. Δεν είχα συνεργαστεί ποτέ πριν με ένα τόσο μεγάλο και οργανωμένο εργαστήρι, μια πραγματική βιοτεχνία παραγωγής αρμάτων με συγκεκριμένη ιεραρχία και αισθητική. Οι κατασκευαστές των αρμάτων όμως εκεί είναι πραγματικοί καλλιτέχνες, γλύπτες ως επι το πλείστον, που μπορούν να φτιάξουν οτιδήποτε.

Ποια ήταν η κεντρική ιδέα για το άρμα της ταινίας και πως ολοκληρώθηκε μια τόσο δύσκολη εργασία;

Το άρμα είχε συγκεκριμένες προδιαγραφές που εξυπηρετούσαν το σενάριο. Είχε τον τίτλο «Παράδεισος» και έπρεπε να έχει αρκετό ελεύθερο χώρο στην πλατφόρμα για να ανεβαίνει ο κόσμος και να χορεύει, καθώς και ένα dj booth. Βασίστηκα σε μια εικόνα του παραδείσου, μάλλον από μια σειρά από εικόνες της Παλαιάς Διαθήκης που είχαμε στο δημοτικό και διέθετε ό,τι ακριβώς ήθελα: Αδάμ, Εύα, φίδι, όλα!

Με ποιο κριτήριο επιλέγεις τις ταινίες στις οποίες δουλεύεις;

Το κριτήριο που επιλέγω τις ταινίες είναι το σενάριο και ο σκηνοθέτης. Ο φωτογράφος είναι άλλο ένα σημαντικό στοιχείο για μένα, μιας και μαζί δημιουργούμε την αισθητική της ταινίας. Μεγάλο ρόλο επίσης παίζει και ο παραγωγός.

Τι είναι το πιο συναρπαστικό και τι το πιο δύσκολο στη δουλειά ενός σκηνογράφου που δουλεύει σήμερα για το ελληνικό σινεμά;

To πιο συναρπαστικό και το πιο δύσκολο είναι ότι συμμετέχεις σε όλα τα στάδια της προετοιμασίας και του γυρίσματος της ταινίας: στη σύλληψη της αισθητικής της (μαζί με τον σκηνοθέτη, φυσικά), στην υλοποίηση (με τον φροντιστή), στο κάδρο (με τον διευθυντή φωτογραφίας). Αυτό που εννοώ είναι ότι όλοι τα κάνουμε όλα και έτσι δεν βαριόμαστε ποτέ. Λεφτά μόνο δεν βγάζουμε και αυτό είναι κάπως δύσκολο.

Ποιες είναι οι αναφορές σου στη δουλειά σου ως σκηνογράφος;

Οι αναφορές μου προέρχονται από τρεις τομείς. Το χώρο των εικαστικών τον οποίο παρακολουθώ ως ζωγράφος , τον ίδιο τον κινηματογραφο μιας και ήμουν σινεφίλ πολύ πριν ασχοληθώ επαγγελματικά με το σινεμά, και μια άλλη μου αγαπημένη συνήθεια, την ανθρωπολογική μελέτη. Παρατηρώ επι ώρες ανθρώπους σε πολυσύχναστα μέρη, Είναι κάτι που έκανα πάντα.

Πώς ακριβώς ξεκινά η διαδικασία για τα σκηνικά μιας ταινίας; Ποια είναι συνοπτικά τα στάδια μέχρι και την ολοκλήρωση της ταινίας;

Πρώτο στάδιο είναι οι συζητήσεις με τον σκηνοθέτη, οι αναφορές του ακόμα και αν είναι άσχετες με τη συγκεκριμένη ταινία. Μετά βρίσκω εικόνες που να οπτικοποιούν κατά κάποιον τρόπο τις αναφορές αυτές και προτείνω κατευθύνσεις. Μετά αποφασίζουμε περίπου το στιλ, πάμε για ρεπεράζ για να βρούμε τους χώρους της ταινίας και ούτε καθεξής. Δεν κολλάω πολύ στην λεπτομέρεια, πιστεύω στη γενική αίσθηση και όχι στα επί μέρους αντικείμενα.

Με τη «Στρέλλα» του Πάνου Χ. Κούτρα κέρδισες το πρώτο βραβείο σκηνογραφίας της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Πόσο σημαντική ήταν για σένα αυτή η βράβευση;

Ενα βραβείο είναι πάντα ευπρόσδεκτο. Ενιωσα επιβεβαίωση και αυτό για μένα είναι σπουδαίο.

Πως νιώθεις για την άνοδο του ελληνικού σινεμά (στο εσωτερικό και το εξωτερικό) τα τελευταία χρόνια;

Πολύ χαρούμενη. Και εις ανώτερα, μπας και αναγνωριστεί!

Τι ντυνόσουν μικρή στις Απόκριες και τι θα ήθελες να ντυθείς αν συμμετείχες στην ομάδα του αρματος του Παράδεισου;

Μικρή ντυνόμουν πολύ πρωτότυπα πράγματα: περίπτερο, πρόσωπο, εξαντλούσα όλη τη δημιουργικότητα της μαμάς μου. Ποτέ, όμως, βασίλισσα της νύχτας ή κάτι κοριτσίστικο γενικά. Στον «Παράδεισο» θα ήμουν μάλλον ένα μήλο!

flix.gr

Γιάγκος Αντίοχος

www.athinorama.gr